Agrowłóknina spełnia swoje zadanie tylko wtedy, gdy przez cały sezon leży tam, gdzie ją rozłożono. Wiatr podrywa jej brzegi, woda i śnieg ściągają ją w dół skarpy, a niedociśnięte zakładki odsłaniają glebę, przez którą przerastają chwasty. Dlatego pytanie, jak mocować agrowłókninę, sprowadza się do trzech decyzji: jaką szpilkę dobrać do gruntu, gdzie i w jakim rozstawie ją wbić oraz jak przygotować podłoże i ułożyć pasy materiału.
Salpark produkuje metalowe szpilki do agrowłókniny dla dużych gospodarstw rolnych i ogrodniczych oraz dla hurtowni i sklepów obsługujących klientów profesjonalnych. W tym tekście opisujemy technikę mocowania, rozstaw szpilek i najczęstsze błędy. Porównanie szpilek metalowych z kotwami plastikowymi znajdziesz w artykule Metalowe szpilki czy plastikowe kotwy do agrowłókniny – jak dobrać system mocowania do rodzaju gruntu?
Spis treści
Jak mocować agrowłókninę – co obciąża mocowanie
Szpilki trzymają materiał tam, gdzie działają na niego siły zewnętrzne, a te nie rozkładają się na pasie równomiernie. Najmocniej obciążone są brzegi, bo to pod nie wpada wiatr i to one pierwsze odrywają się od podłoża. Drugim słabym punktem są zakładki, w których sąsiednie pasy nachodzą na siebie: gdy się rozsuną, odsłonięta gleba szybko zarasta. Na skarpach dochodzi jeszcze ciężar wody i śniegu, który ściąga materiał w dół zbocza. W tych miejscach szpilki pracują najciężej i tam rozmieszcza się je najgęściej.
Zasady mocowania są takie same dla agrowłókniny, czyli materiału nietkanego z włókien polipropylenowych, i dla agrotkaniny, tkanej z płaskich tasiemek polipropylenowych, sztywniejszej i mocniejszej od włókniny. Agrotkaninę, jako grubszą, częściej przykrywa się jednak dodatkowo warstwą kory albo żwiru.
Kształt, długość i materiał szpilki
Kształt szpilki dobiera się do sposobu mocowania. Szpilka typu J służy do szybkiego mocowania punktowego. Szpilka typu U w wersji zaokrąglonej dociska materiał w dwóch punktach jednocześnie, dlatego jest popularnym rozwiązaniem przy dużych pasach. Szpilka U w wersji prostokątnej ma większą sztywność i lepiej trzyma się w twardej glebie. Szpilka spiralna zamknięta mocno kotwi się w gruncie, więc dobrze sprawdza się w miejscach narażonych na wiatr.
Długość szpilki zależy od gruntu i nachylenia terenu. Im lżejsza i luźniejsza gleba oraz im bardziej strome zbocze, tym dłuższa powinna być szpilka, bo w luźnym podłożu krótkie ramiona nie mają się o co zaprzeć. W glebie piaszczystej dłuższa szpilka sięga głębszej warstwy, naturalnie bardziej zagęszczonej niż wierzchnia. Salpark wykonuje szpilki o długości ramion do 100 cm, z drutu o średnicy od 2 do 6 mm w wersji standardowej i od 7 do 12 mm na zamówienie.
Materiał szpilki dobiera się do czasu użytkowania. Szpilki z drutu ocynkowanego są standardem w uprawach sezonowych, szpilki ze stali surowej sprawdzają się przy zastosowaniach jednorazowych i budżetowych, a po szpilki ze stali nierdzewnej sięga się przy instalacjach wielosezonowych i w trudnych warunkach. Przez kilka sezonów można też wykorzystywać szpilki z grubszego drutu.
Przygotowanie podłoża i układanie pasów
Trwałość mocowania zaczyna się od podłoża. Przed rozłożeniem materiału glebę się przekopuje, usuwa z niej kamienie i chwasty razem z korzeniami, a potem wyrównuje i lekko zagęszcza. Na nierównym, luźnym podłożu materiał zapada się w zagłębienia, a szpilki tracą oparcie. Chwasty wieloletnie pozostawione w glebie potrafią z czasem przebić się przez cieńszy materiał.
Sąsiednie pasy układa się z zakładką. Według zaleceń producentów i sprzedawców agrowłókniny zakładka powinna mieć od 10 do 20 cm, a mocuje się ją szpilkami przechodzącymi przez obie warstwy materiału. Na skarpie pasy układa się od dołu zbocza, tak żeby wyższy zachodził na niższy jak dachówki na dachu. Spływająca woda przechodzi wtedy po wierzchu łączenia i nie dostaje się pod zakładkę.
Materiał powinien leżeć płasko i bez fałd, bo fałda uniesiona przez wiatr działa jak żagiel i odrywa sąsiednie mocowania. Szpilkę wbija się pionowo, aż poprzeczka dociśnie materiał do gleby. W twardym gruncie można użyć młotka, a metalowe szpilki znoszą to bez odkształcenia.
Rozstaw szpilek – gdzie gęściej, gdzie rzadziej
Jednej obowiązującej wartości rozstawu nie ma, bo zależy on od gruntu, nachylenia, wiatru i ciężaru materiału. W poradnikach producentów i sprzedawców agrowłókniny spotyka się wartości od około 30–50 cm do około 1 m. Wszystkie te źródła zgadzają się natomiast co do zasady: szpilki rozmieszcza się gęściej na brzegach pasów, na zakładkach, w narożnikach i na łukach, a rzadziej w środkowej części pasa.
Rozstaw zmniejsza się na skarpach, w miejscach otwartych na wiatr i przy lekkim gruncie, a zwiększa w miejscach osłoniętych i przy cięższej, zwięzłej glebie. Materiał przykryty korą albo żwirem trzyma się w środkowej części pasa dodatkowo ciężarem warstwy wierzchniej, dlatego szpilki pracują w nim głównie na brzegach.
Liczbę szpilek najłatwiej oszacować, licząc od brzegów. Pas o długości 50 m mocowany wzdłuż obu brzegów co 50 cm wymaga około 200 szpilek, czyli dwóch pakietów po 100 sztuk. Do tego dochodzą szpilki na końcach pasa i na zakładkach, a także w środkowej części, jeśli pas jest szeroki albo leży w miejscu wietrznym.
Sadzenie roślin i kontrola mocowań w sezonie
Przy sadzeniu roślin nacina się w materiale otwory na krzyż, a po posadzeniu odgina brzegi nacięcia wokół rośliny. Wielkość nacięcia dobiera się do bryły korzeniowej albo do grubości pnia. Szpilki w pobliżu nacięć warto rozmieścić tak, żeby wiatr nie rozszerzał otworu.
W trakcie sezonu mocowania warto sprawdzać, zwłaszcza po silnym wietrze i ulewach. Szpilkę, która wysunęła się z luźnego gruntu, wbija się ponownie w nowym miejscu albo zastępuje dłuższą. Przy instalacjach okresowych szpilki wyjmuje się po sezonie razem z materiałem, a te z grubszego drutu i ze stali nierdzewnej nadają się do ponownego użycia.
Najczęstsze błędy przy mocowaniu agrowłókniny
Większość problemów z przesuwaniem się i zrywaniem materiału wynika z kilku powtarzających się błędów:
- Szpilek jest za mało, zwłaszcza na brzegach i w narożnikach, więc materiał przesuwa się i odrywa przy pierwszym silniejszym wietrze.
- Pasy leżą bez zakładek albo ze zbyt wąskimi zakładkami, a między nimi przerastają chwasty.
- Podłoże nie zostało przygotowane, więc materiał zapada się w zagłębienia, a chwasty wieloletnie przebijają go od spodu.
- Szpilki są za krótkie do lekkiego, piaszczystego gruntu i wysuwają się z gleby.
- Pasy na skarpie ułożono w odwrotnej kolejności, więc woda spływa pod zakładki.
- Materiał jest za cienki do danego zastosowania, na przykład pod kamień dekoracyjny, gdzie lepiej sprawdza się agrotkanina.
Każdego z tych błędów łatwo uniknąć już na etapie planowania, dobierając liczbę, kształt i długość szpilek do konkretnego pola albo rabaty.
Szpilki dla hurtowni i dużych gospodarstw – asortyment, pakowanie i dostawa
Jeśli prowadzisz hurtownię albo sklep obsługujący klientów profesjonalnych, asortyment szpilek najlepiej ułożyć według zastosowań. Szpilki typu U zaokrąglone i typu J pokrywają większość typowych potrzeb. Szpilki U prostokątne odpowiadają na pytania o twardą glebę, a szpilki spiralne i dłuższe warianty – o miejsca wietrzne, skarpy i lekkie grunty. Dzięki temu możesz doradzić klientowi wariant dopasowany do jego pola, a nie tylko podać szpilkę z półki.
Standardowo dostarczamy szpilki w pakietach po 50 lub 100 sztuk, w workach albo kartonach, na życzenie z etykietą klienta, i wysyłamy je na paletach albo kurierem, zależnie od wielkości zamówienia. Przy większych partiach wykonujemy także warianty niestandardowe pod względem kształtu, długości ramion, średnicy drutu i materiału. Zapotrzebowanie na szpilki rośnie przed sezonem upraw, dlatego zamówienie złożone z wyprzedzeniem pozwala spokojnie uzgodnić termin dostawy.
Podsumowanie
Mocowanie agrowłókniny zaczyna się od przygotowania podłoża: przekopania, usunięcia chwastów i kamieni oraz wyrównania. Pasy układa się z zakładką od 10 do 20 cm, a na skarpie wyższy pas zachodzi na niższy. Szpilki rozmieszcza się gęściej na brzegach, zakładkach i w narożnikach niż w środku pasa, a ich rozstaw zagęszcza się dodatkowo na skarpach, w miejscach wietrznych i w lekkim gruncie.
Kształt szpilki dobiera się do sposobu mocowania i twardości gleby, długość do rodzaju gruntu i nachylenia terenu, a materiał do czasu użytkowania. Pas o długości 50 m mocowany wzdłuż obu brzegów co 50 cm potrzebuje około 200 szpilek, do których dochodzą mocowania końców, zakładek i środka pasa.
Zamów szpilki na sezon
Napisz, do jakiego gruntu i w jakiej ilości potrzebujesz szpilek, a zaproponujemy kształt, długość, materiał i sposób pakowania. Pełną ofertę wariantów znajdziesz na stronie metalowych szpilek do agrowłókniny Salpark.
FAQ
1. Co ile wbijać szpilki do agrowłókniny?
Jednej obowiązującej wartości nie ma, a w poradnikach spotyka się rozstaw od około 30–50 cm do około 1 m. Szpilki wbija się gęściej na brzegach, zakładkach i w narożnikach niż w środku pasa. Rozstaw zmniejsza się też na skarpach, w miejscach wietrznych i w lekkim gruncie.
2. Jaką zakładkę zostawić między pasami agrowłókniny?
Producenci i sprzedawcy agrowłókniny zalecają zakładkę od 10 do 20 cm. Mocuje się ją szpilkami przechodzącymi przez obie warstwy, a na skarpie wyższy pas układa się na niższym, żeby woda nie dostawała się pod łączenie.
3. Jakie szpilki do agrowłókniny wybrać do piaszczystej gleby?
Do piaszczystej, luźnej gleby wybiera się dłuższe szpilki, które sięgają głębszej, bardziej zagęszczonej warstwy. Jeśli teren jest dodatkowo narażony na wiatr, dobrze sprawdzają się szpilki spiralne zamknięte, które mocno kotwią się w gruncie.
4. Ile szpilek potrzeba na 100 metrów agrowłókniny?
Pas o długości 100 m mocowany wzdłuż obu brzegów co 50 cm wymaga około 400 szpilek. Do tego dochodzą szpilki na końcach pasa i na zakładkach, a także w środkowej części, jeśli pas jest szeroki albo leży w miejscu wietrznym.
5. Czy metalowe szpilki do agrowłókniny można wykorzystywać przez kilka sezonów?
Tak, zwłaszcza szpilki z grubszego drutu i ze stali nierdzewnej, które wybiera się do instalacji wielosezonowych. Szpilki ocynkowane są standardem w uprawach sezonowych, a szpilki ze stali surowej sprawdzają się w zastosowaniach jednorazowych.
Autor: Zespół Salpark
Zespół specjalistów z doświadczeniem produkcyjnym
Treści publikowane na blogu powstają w oparciu o wiedzę techniczną, wieloletnie doświadczenie oraz realne projekty realizowane dla różnych sektorów przemysłu. Dzielimy się praktycznym spojrzeniem na procesy, rozwiązania i wyzwania, z którymi spotykamy się w codziennej pracy.
Poznaj Salpark ➜ https://salpark.pl/o-nas
